بهطورکلی، پلیمرها به دو دسته گرمانرم و گرماسخت تقسیمبندی میشوند. پلیمرهای گرمانرم، موادی هستند که تحت حرارتدهی: بهآسانی تغییر شکل داده، جریانیافته، چندین مرتبه قالبگیری شده و قابلیت استفاده چندباره را دارند.
پلیمرهای گرماسخت، مواد پلیمری هستند که در اثر گرمادیدن: پختشده، شکلگرفته، بعد از شکلگیری سختشده و دیگر در اثر حرارت، تغییر شکل نداده و جریان پیدا نمیکنند.
از هر دو دسته پلیمرها، برای تولید لوله پلی اتیلن و اتصالات پلی اتیلن استفاده میشود.
تفاوت عمده پلیمرهای گرمانرم و گرماسخت در این است که، محصولاتی که از پلیمرهای گرمانرم تولید میشوند، قابلیت این را دارند که مجدداً ذوبشده و طی فرآیند اکستروژن یا قالبزنی به محصول دیگری تبدیل شوند.
اما محصولات بهدستآمده از پلیمرهای گرماسخت، به دلیل شکل ذوبنشدنی و نامحلولشان، دیگر نمیتوانند فرآیند برگشت و ذوب مجدد را تجربه کرده و به محصول جدیدی تبدیل شوند.
علت این امر این است که محصول گرماسخت، در اثر حرارت، قبل از اینکه به نقطه ذوب خود برسد، تخریب میشود. چون دمای تجزیهاش پایینتر از دمای ذوب آن قرار دارد؛ اما همین ویژگی سبب میشود که بتوانیم ترکیبات بسیار قوی را از ترکیب پلیمرهای گرماسخت با تقویتکنندهها بسازیم.
لولههای تقویتشده با فایبرگلاس (Fiberglass-reinforced pipe) یکی از متداولترین لولههای گرماسخت هستند.
شایان ذکر است که مواد اولیه پلی اتیلن به همراه پلی پروپیلن و پلی وینیل کلراید (PVC) در دسته پلیمرهای گرمانرم قرار میگیرند.
این پلیمرها قابلیت این را دارند که در حالت مذاب شکلدهی شده و به محصولات مختلفی مانند لوله، اتصالات شامل: اتصالات پلی اتیلن تزریقی و اتصالات پلی اتیلن پیچی و اتصالات پلی اتیلن دست ساز (مایتری) و اتصالات پلی اتیلن برنچی و اتصالات پلی اتیلن الکتروفیوژن، و شیرآلات تبدیل شوند.
