قیمت بالاتر نسبت به اتصالات پلی اتیلن تزریقی همسایز: یکی از عیبهایی که میتوان برای اتصالات پلی اتیلن دست ساز (مایتری) و برنچی نام برد، این است که قیمت آنها (به علت بزرگتر بودن ابعادشان)، کمی بالاتر از قیمت مشابه اتصالات پلی اتیلن تزریقی همسایز آنهاست.
وجود بیدهای جوش در اتصالات دست ساز (مایتری): عیب دیگر اتصالات پلی اتیلن دست ساز، بیدهای جوش ایجاد شده در محل اتصال لولهها به یکدیگر است. در واقع زمانی که این اتصالات در شبکههای فاضلاب یا برای انتقال سیالاتی که دارای ذرات معلق هستند (در معادن)، بهکار گرفته میشوند، به مرور، این ذرات در محلهای بید جوش رسوب میدهند. همین فرآیند رسوبدهی (Deposition)، در گذر زمان (هر چند به مقدار اندک)، عبور سیالات از داخل اتصالات پلی اتیلن دست ساز (مایتری) را دچار مشکل میکند.
معایب اتصالات پلی اتیلن دست ساز، وابستگی زیادی به مهارت اپراتور برای تولید یک اتصال باکیفیت وجود دارد. از این رو، تأمین اتصالات پلی اتیلن دست ساز (مایتری) و برنچی از کارخانجاتی که از حضور اپراتورهای متبحر (که تخصص و توانایی پیادهسازی تمامی نکات و استانداردهای لازم جوش را دارند) بهره میبرند، بسیار حائز اهمیت است. قابل ذکر است، دارا بودن ماشینهای جوشکاری CNC در کارخانجات، این موضوع کیفی را مرتفع گردانیده است.
در غیر این صورت، خرید اتصالات دست ساز (مایتری) و برنچی از مراجع و تولیدکنندگان غیرمعتبر که استانداردهای لازم را رعایت نمیکنند، روند پیشرفت پروژه را در شبکههای انتقال با مشکل روبرو میکند.
الزام رعایت ضریب کاهنده در تولید اتصالات پلی اتیلن دست ساز (اتصالات برنچی، ملزم به رعایت ضریب کاهنده نیستند): یکی دیگر از معایب اتصالات پلی اتیلن دست ساز (مایتری)، موضوع ضریب کاهنده است (اتصالات برنچی، مشمول رعایت ضریب کاهنده نمیشوند). رعایت ضریب کاهنده در ساخت اتصالات دست ساز (مایتری)، تولیدکننده را ملزم میسازد که اگر لولههای مورد نیاز پروژه با فشار کاری مثلاً ۱۰ بار هستند، برای ساخت سه راهیها حتماً از لوله ۲۰ بار و در ساخت زانوها از لوله ۱۲.۵ بار استفاده کند.
همین امر موجب میشود که متصل کردن اتصالات به لولهها در زمان نصب در پروژه (به دلیل همضخامت نبودن لولهها با اتصالات)، برای فرآیند جوشکاری با مشکل مواجه شود. ازاینرو میبایست، از روش اتصالدهی فلنج دار برای متصلنمودن لولهها و اتصالات دست ساز بهره گرفت.
لازم به ذکر است که در مورد زانوها یک راهحل وجود دارد و آن این است که تعداد تکههای لازم برای جوش دادن و ساخت این زانوها را افزایش دهند تا برای ساخت آنها، الزام استفاده از لوله با فشار کاری بالاتر برداشته شود. به عنوان مثال: یک زانوی ۹۰ درجه که طبق استاندارد INSO ۱۴۴۲۷-۳ و ISO ۴۴۲۷ باید ۴ تکه باشد، میتوان آن را به صورت ۷ تکه تولید کرد. البته همین مسئله هم، علاوهبر محدودیت فرآیند جوشکاری توسط دستگاه جوش، به دلیل استفاده از متراژ بالاتر لوله، سبب افزایش قیمت زانوی مایتری میگردد.
متأسفانه برای سه راهیها، حتی همین راهحل هم وجود ندارد و حتما باید برای تولید آنها از لولهای با فشار کاری بالاتر نسبت به لولههای پروژه استفاده کرد.
